ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Μόνον η ηγετική τάξις της Αγκύρας είχε οφέλη από την επίσκεψι του Κ. Καραμανλή
- Δημοσιευμένο στις 26 Ιανουάριος 2008
- Προβολές: 735
Η Ελλάς ανέκαθεν υπέστη τα πάνδεινα από τους Τούρκους κατακτητές. Από την άλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως και εντεύθεν υπέστη κάθε μορφής, κάθε είδους καταστροφές. Τούτο ηθέλησαν και δυστυχώς το επέτυχαν οι Πάπαι και οι συν εκείνοις εκμεταλλευθέντες και σατανικώς αξιοποιήσαντες προς καταστροφήν στιγμιαίες αδυναμίες των Βυζαντινών. Από το ολέθριον έτος 1453 μέχρι και σήμερον υφιστάμεθα τις συνέπειες της ελεύσεως των Μογγόλων Τούρκων στην περιοχή μας. Και ποτέ δεν θα μας συγχωρήσουν οι Τούρκοι το γεγονός ότι διά της Επαναστάσεως του 1821, υπήρξαμεν η αφορμή του περιορισμού τους στην επίσης Ελληνικοτάτη γη της Μικράς Ασίας. Ασφυκτιούν και κάθε στιγμή αναλογίζονται και λυσσούν που αποτελούμε, συνιστούμε το μέγα εμπόδιον για την αναβίωσι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ποτέ δεν πρόκειται δε να μας αντικρύσουν ως φίλους, να μας αναγνωρίσουν, ως συγκάτοικους έστω, στην Ανατολική Μεσόγειο. Μας βλέπουν – πώς να το περιγράψουμε; – ως το μέγα εμπόδιο της επεκτάσεως του τουρκικού κράτους, προς Δυσμάς.
Συνεπώς, όλα εκείνα τα φληναφήματα περί «μέτρων οικοδομήσεως εμπιστοσύνης», περί «φιλίας και συνεργασίας» κλπ., συνιστούν το πρόσχημα και μόνον προκειμένου να επιτύχουν τον ιταμό, εναντίον μας, στόχο τους. Οι Τούρκοι το μόνο που σκέπτονται, στο μόνο που αποσκοπούν, είναι η άλωσις της Ελλάδος και η, εκ νέου, επέκτασίς τους προς Δυσμάς. Ουδέποτε αντικατεστάθη με οποιαδήποτε άλλα μέτρα και σταθμά η σκέψις, η επιδίωξίς τους αυτή. Και τότε και σήμερα. Αυτό – τούτο αποδεικνύεται στις ημέρες μας και από τα προβλήματα που, επί καθημερινής βάσεως, μας δημιουργούν – με τη βοήθεια, δυστυχώς και ωρισμένων «φίλων και συμμάχων» – στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στη Θράκη.
Εξυπηρετεί δε αφάνταστα την τουρκική επεκτατικότητα η απαράδεκτη ελληνική (;) περί φιλίας, συνεργασίας και άλλα κουραφέξαλα θέσις και συνάμα η υποστήριξις της επιδιώξεως των Τούρκων να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωσι. Βούτυρο στο ψωμί τους, κυριολεκτικώς, οι συγκεκριμένες ελληνικές (;) διακηρύξεις.
Όταν, μάλιστα, οι ελληνικές (;) αυτές θέσεις επικυρούνται, επισφραγίζονται με την επίσκεψι Έλληνος Πρωθυπουργού στην Τουρκία, την ώρα που οι τουρκικές προκλήσεις ευρίσκονται στο ζενίθ, ασφαλώς και πανηγυρίζει η ηγετική τάξις της Αγκύρας. Τι ωραιότερον, τι χρησιμότερον από του να προσκυνά ο Έλλην Πρωθυπουργός το άγαλμα του σφαγέως των Ελλήνων – και όχι μόνον – Κεμάλ Ατατούρκ και ούτω πώς να αποδέχεται τον βιασμό του Ελληνικού Γένους υπό των Μογγόλων Τούρκων;
Ιστορική αναγκαιότης δεν είναι, όμως, να διακηρύσσουμε ότι είμεθα υπέρ της εντάξεως της Τουρκίας στην Ε.Ε. και ότι επιθυμούμε την «επίλυσι» των προβλημάτων που υφίστανται μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας, αλλά η διαρκής υπενθύμισις στην Διεθνή Κοινότητα των τουρκικών προκλήσεων και επιδιώξεων εις βάρος μας, εν ταυτώ με τους λόγους που εν ουδεμία περιπτώσει πρέπει να ενταχθή η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια. Και δεν πρέπει να επαφιόμεθα στην σχετική με την Τουρκία και την ένταξί της στην Ευρώπη σημερινή θέσι του Γάλλου Προέδρου κ. Σαρκοζί. Διότι απλούστατα, η θέσις αυτή μπορεί, κάλλιστα, να αντιστραφή, όταν τα γαλλικά, οικονομικά συμφέροντα καλέσουν τούτο. Τότε, εμείς τι θα πράξουμε; Εξ άλλου, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και οι Άγγλοι μας έχουν ήδη αποδείξει πόσο εύκολα αλλάζουν θέσεις σχετικώς με την Τουρκία. Η Ιστορία διδάσκει. Η Μικρασιατική καταστροφή συνέβη, υπαιτιότητί τους, μόλις προ οκτώ δεκαετιών.
Ας μην επαίρεται, λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνησις και οι φιλικοί προς αυτήν κοντυλοφόροι για «επιτυχία» της Πρωθυπουργικής επισκέψεως στην εξ Ανατολών γείτονα χώρα. Οι Τούρκοι, μόνον οι Τούρκοι, είχαν οφέλη απ’ αυτήν και ουδείς άλλος. Η γλώσσα των υμνητών αυτών ας είναι κοντή. Διότι, εάν τα πράγματα εξελιχθούν όπως οι Τούρκοι επιθυμούν, οι γλώσσες τους, όπως και όλων δυστυχώς ημών, είναι πιθανόν να βρεθούν κομμένες!… Όπως αυτές οι 30.000 γλώσσες Ελλήνων που εκόπησαν κάποτε από τους Τούρκους στην αγορά της Αλεξανδρείας – επί τουρκοκρατουμένης τότε Αιγύπτου – επειδή, απλώς και μόνον, συνέχιζαν να ομιλούν Ελληνικά!…
blog comments powered by Disqus
