ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΚΕΜΑΛ
- Δημοσιευμένο στις 02 Φεβρουάριος 2008
- Προβολές: 932
Είναι δε πρώτη αγάπη του ασφαλώς η Διδακτορική Διατριβή του στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο, δημοσιευμένη από την Ελληνική Ευρωεκδοτική το 1986 με τίτλο «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι εξωτερικές μας σχέσεις». Εκεί ο σημερινός Πρωθυπουργός, αναφερόμενος στην επίσκεψη Βενιζέλου στην Άγκυρα το 1930, ως σταθμό της πολιτικής του εμπεδώσεως της ελληνοτουρκικής φιλίας, γράφει: « Η τουρκική κυβέρνηση επεφύλαξε στον Βενιζέλο μεγαλειώδη υποδοχή. Τον αντιμετώπισαν σαν ηγέτη μεγάλου διεθνούς διαμετρήματος και σαν αρχιτέκτονα της ελληνοτουρκικής φιλίας. Οι συνομιλίες μεταξύ των δύο μερών προχώρησαν ακόμη μακρύτερα. Ο Βενιζέλος και ο Ισμέτ Ινονού συμφώνησαν ότι θα ενέτειναν τις προσπάθειές τους, ώστε σε λίγα χρόνια τα σύνορα να μην έχουν παρά «une valeur administrative» (διοικητική αξία). Τα φύλλα της εποχής περιγράφουν με έντονα χρώματα το παράξενο αλλά ταυτόχρονα συγκινητικό θέαμα του Βενιζέλου να απευθύνεται σε έντονα επευφημούντα τουρκικά πλήθη».(σελ85) «Ακόμη πρότεινε ο Βενιζέλος να δοθεί το Νομπέλ Ειρήνης στον Κεμάλ, και προσπάθησε να βοηθήσει την Τουρκία στην είσοδό της στην Κοινωνία των Εθνών και ζήτησε από τον Briand να περιληφθεί η Τουρκία στο σχέδιο του τελευταίου για την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία».(σελ.96) « Ο Βενιζέλος οραματιζόταν την πιθανότητα επίτευξης στο μέλλον μιας Ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας. Γι΄αυτόν τον λόγο έμοιαζε να αποδέχεται ως και την αμφιλεγόμενη θεωρία του Κεμάλ για την κοινή καταγωγή των δύο λαών. Και οι δύο ονειρεύονταν την ανάσταση του Βυζαντίου με την Κωνσταντινούπολη σαν πρωτεύουσα, δημιουργημένου όχι από την κατίσχυση του ενός έθνους επάνω στο άλλο αλλά από τη βαθμιαία ειρηνική τους συγχώνευση».(σελ96) «Τέλος πρέπει να αναφερθούμε και στο πολιτικό θάρρος του Βενιζέλου. Οι πρόσφυγες ήταν μεταξύ των πλέον αφοσιωμένων οπαδών του. Γνώριζε ότι η πολιτική της ειρηνεύσεως με την Τουρκία θα τους ξένιζε. Ήταν πολύ νωρίς για να ξεχάσουν τον εφιάλτη της φυγής τους (…). Γνώριζε ακόμη ποια ήταν η ορθή πολιτική για τον λαό του και τις επόμενες γενεές. Ο Βενιζέλος δεν δίστασε,την έκανε πράξη, αν και ήξερε ότι στις ερχόμενες εκλογές θα πλήρωνε ακριβά την επιλογή του».(σελ.97)
Έχοντας λοιπόν ο Καραμανλής αυτόν τον Βενιζέλο ως πρώτη του αγάπη και μάλιστα με πανεπιστημιακή βούλα, και δεύτερη αγάπη του τον Πρεσβύτερο Θείο του και την αντίστοιχη επίσκεψή του το 1969 – επαύριον των Συμφωνιών Λονδίνου – Ζυρίχης για την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας – ήταν φυσικό να πραγματοποιήσει τελικώς το πολυαναμενόμενο ταξίδι στην Άγκυρα και το προσκύνημα στο Μνημείο Κεμάλ. Άλλωστε στα τέσσερα χρόνια της πρωθυπουργίας του δεν δίστασε να προσφέρει στην Τουρκία όσες αβάντες είχε εξαγγείλει και ο πρώτος υπέρ της ευρωπαϊκής πορείας της : εκείνος ζητούσε από τον Γάλλο Πρωθυπουργό Μπριάν να περιλάβει και την Τουρκία στο σχέδιο του περί Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας και αυτός τώρα από τον πρώτο μήνα της πρωθυπουργίας του ζητεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσει η Ενταξιακή Διαπραγμάτευση της παρά τις αντιρρήσεις Γαλλίας και άλλων για την υποψηφιότητά της. Και ναι μεν δεν έθεσε θέμα ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας όπως ο πρώτος αλλά η τυχόν ένταξή της στην ΕΕ – κλασική μορφή ομοσπονδίας - οδηγεί ακριβώς σε αυτό, για να μην παραλείψωμε την αβάντα του στον Τ. Παπαδόπουλο για μια Κυπριακή Δημοκρατία των Συμφωνιών του Πρεσβύτερου, που είναι και αυτή μια ομοσπονδία. Όσο για τον κίνδυνο να πληρώσει το «πολιτικό θάρρος» όπως ο πρώτος, δεν φαίνεται να τον διατρέχει, αφού το Κυπριακό είναι προεχόντως θέμα ενδιαφέρον τους Κύπριους και στην «Ελλάδα δεν πουλάει» κατά την δημοσιογραφική έκφραση.
Και ο μεν Καραμανλής έδειξε με την επίσκεψή του ότι τιμά τις πρώτες αγάπες του. Όχι όμως και οι τούρκοι, για τους οποίους πρώτη και τελευταία αγάπη τους είναι ο Κεμάλ, ο οποίος στην ίδια ιστορική συνεδρίαση υποδοχής του Βενιζέλου στην Εθνοσυνέλευση τους θριαμβολογούσε ότι «έπαυσαν εξ ολοκλήρου να είναι αντίθετα μεταξύ τους τα υψηλά συμφέροντα της Τουρκίας και της Ελλάδος». Διότι επί εξήντα χρόνια η μεταπολεμική Τουρκία υπό Δημοκρατίαν ή Δικτατορίαν δεν παύει να επισείει έναντι της Ελλάδος τον περιβόητο κατάλογο «διμερών προβλημάτων» μεταξύ μας, όπως τον κωδικοποίησε ο Ντεμιρέλ με την ιστορική συνέντευξή του στην «Μόντ» ήδη από τις 19.5.1975. Τον αντιγράφω προς αντιπαραβολήν με την τελευταία επαναφορά Ερντογκάν: «Είναι εκτός του Κυπριακού και της υφαλοκρηπίδος – για την χάραξη της οποίας τρείς μήνες πριν η Ελλάς είχε υποβάλει πρόταση παραπομπής της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης – τα νησιά του Αιγαίου, τα οποία δεν ανήκαν ποτέ στην Ελλάδα πρό του Α Παγκοσμίου Πολέμου και τα οποία δόθηκαν στην Ελλάδα με τις συνθήκες του 1923 και 1947 αλλά υπό τον όρο να μην στρατιωτικοποιηθούν από τους Έλληνες. Πολύ προ της Κυπριακής κρίσεως οι Έλληνες τα ωχύρωσαν και έτσι παρεβίασαν τις συνθήκες. Άλλο πρόβλημα μας είναι οι 150.000 τούρκων της Δυτ. Θράκης οι οποίοι έχουν κακή μεταχείριση. Πρόβλημα είναι επίσης οι δέκα χιλιάδες Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως. Ακόμη πρόβλημα είναι τα χωρικά ύδατα, των οποίων δεν θα επιτρέψωμε την επέκταση σε δώδεκα μίλια όπως και η απαγόρευση πτήσεων υπέρ την θαλάσσια μεθόριο».
Χαρακτηριστικό του ότι σαράντα χρόνια ύστερα ο διάδοχος του Ντεμιρέλ αρνείται να επικαιροποιήσει ακόμη και τα αριθμητικά δεδομένα του καταλόγου είναι ότι στην συνέντευξη τύπου των δύο πρωθυπουργών ο Ερντογκάν αναφέρθηκε «στους 150.000 τούρκους της Δυτ. Θράκης και τους 10.000 Έλληνες της Πόλης», ενώ ακόμη και οι τουριστικοί πράκτορες γνωρίζουν εκατέρωθεν ότι οι πρώτοι δεν ξεπερνούν τις 100.000 και οι δεύτεροι τους χίλιους. Οπωσδήποτε ο σαραντάχρονος τουρκικός κατάλογος όσα χαρακτηρίζει «διμερή προβλήματα» για την Ελλάδα είναι σκέτα δικαιώματα εδραζόμενα επί διεθνών συμβάσεων. Και τα δικαιώματα διαρκούν αιωνίως, εκτός αν υπάρξει αποδυνάμωσή τους λόγω μη ενασκήσεως τους πέραν της εικοσαετίας, όπως συμβαίνει φευ με την υφαλοκρηπίδα μας. Και ναί μεν ο Καραμανλής στην ίδια συνέντευξη επανέλαβε ότι «για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις κεντρικός στόχος μας είναι η εξομάλυνση τους με γνώμονα το Διεθνές Δίκαιο και οι Διεθνείς συνθήκες». Ανάλογη δήλωση φέρεται να έκανε ο Ερντογκάν απευθυνόμενος στους επιχειρηματίες, Έλληνες και Τούρκους στην Κωνσταντινούπολη. Κατά τον απεσταλμένο της «Καθημερινής» (27.1.08) η δήλωσή του έλεγε: «Πρέπει να λύσουμε τις μεταξύ μας διαφορές για τις οποίες συζητούμε έναν αιώνα. Εμείς δεν έχουμε πρόθεση να περιμένουμε άλλο. Πρέπει να βρεθεί μια δίκαιη και νόμιμη λύση στο πλαίσιο του δικαίου».
Αν η δήλωση μετεδόθη ορθώς συνάγω ότι για πρώτη φορά από εποχής Ντεμιρέλ εννοούμε το Διεθνές Δίκαιο και όχι το Οθωμανικό Παζάρι. Εφώ και ο Καραμανλής, με τον οποίο «η τουρκική κοινή γνώμη είναι ερωτευμένη» κατά τον μεγαλοδημοσιογράφο της Αλί Μπιράντ, δεν έχει παρά να αρπάξει την «πάσα» του κουμπάρου του και να τον καλέσει στο πρώτο Δικαστήριο, που είναι το Διεθνές της Χάγης για την εκδίκαση του πρώτου «προβλήματος» του καταλόγου, αυτού της υφαλοκρηπίδος. Για να δούμε αν ο έρωτας των Τούρκων για τον Καραμανλή είναι τόσο ειλικρινής όσο ήταν για τον Κεμάλ η αγάπη Βενιζέλου και Καραμανλή…
blog comments powered by Disqus
