ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Και ξαναγράφοντάς τα να κλαις
- Δημοσιευμένο στις 23 Φεβρουάριος 2008
- Προβολές: 793
«Και διηγώντάς τα να κλαις», λέει ο ποιητής μας. Για τον αρθρογράφο, το κλάμα γίνεται διπλό όταν ξαναγράφει όσα από δεκαετίες έγραφε και ξαναέγραφε από τις στήλες του για το ίδιο θέμα. Και ήρθε και κατάρθε τώρα να έρχονται στα λόγια του όσοι τότε έκαναν τον κουφό, αναβάλλοντας για αύριο όσα έπρεπε να είχαν κάνει χθες. Με την κατάθεση, προχθές, από τον μεσολαβητή του ΟΗΕ Νίμιτς των προτάσεών του για διπλή ονομασία των Σκοπίων – μια για τους διεθνείς Οργανισμούς και μια για τις διμερείς σχέσεις τους – και το εφιαλτικό ξύπνημα του πολιτικού Κατεστημένου ενώπιον της οδυνηρής πραγματικότητος, ξεχύθηκαν οι Επιμηθείς από όλες τις πλευρές, ζητώντας τα ανήκουστα γι’ αυτούς έως τώρα (όπως για το ΠΑΣΟΚ το βέτο ή για τους Μακεδόνες βουλευτές της ΝΔ εκλογές εντός Απριλίου ή Δημοψήφισμα κ.ο.κ.). Σε όλους αυτούς, αφιερώνω ένα από τα τελευταία άρθρα μου για το θέμα, δημοσιευμένο στη στήλη μου («Ελ. Κόσμος» της 7.11.04) για την επαύριον της αναγνωρίσεως των Σκοπίων με το κλεμμένο όνομα από τον επανεκλεγέντα τότε Πρόεδρο Μπούς. Τίτλος του «Για ένα διπλό Δημοψήφισμα», δηλαδή, τόσο για τα Σκόπια, όσο και για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Επειδή το δεύτερο ξεπεράσθηκε πλέον, ισχύει μόνο το πρώτο, το οποίο αν είχε γίνει στην ώρα του, δεν θα φθάναμε στο προχθεσινό κατάντημα να μας ζητούν να βαφτίσουμε το νόθο τέκνο με το όνομα του αληθινού:
Εάν τώρα, αντί στείρας συσκέψεως των πολιτικών αρχηγών, η Κυβέρνησις εκάλη, εντός Νοεμβρίου, τον Λαόν να αποφανθή αν δέχεται ότι «Μακεδονία είναι μόνον η Ελληνική» και εφρόντιζε μάλιστα να επικρατήση συντριπτικώς η ανένδοτος θέσις, θα επήγαινε τον Δεκέμβριον εις την Σύνοδον του Εδιμβούργου πάνοπλος, όσον και η Κυβέρνησις Παπάγου, όταν πρωτοπήγε εις τον ΟΗΕ με τα αποτελέσματα του Κυπριακού Δημοψηφίσματος του 1951, που επεκύρωναν την εθνικήν θέσιν («Εστία» 30.10.1992).
Με αυτή την πρόταση για άμεση διενέργεια Δημοψηφίσματος για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας έκλεισα το άρθρο μου στην «Εστία» - πρόταση που διετύπωσα τον ίδιο καιρό και από το άρθρο μου του «Ελλ. Κόσμου» - ώστε στην Κοινοτική Σύνοδο του επόμενου Δεκεμβρίου ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης να προσθέση στα έως τότε υπομνήματα της Κυβερνήσεώς του και την απροσμάχητη «Φωνή Λαού», κατά το προηγούμενο του Κυπριακού Δημοψηφίσματος στην κατάθεση της Ελληνικής προσφυγής επί Παπάγου για την αναγνώριση του δικαιώματος της Αυτοδιαθέσεως της Κύπρου. Επέπρωτο δώδεκα όλα χρόνια μετά – και όχι δέκα όπως προεξοφλούσε τότε ο αυτός Μητσοτάκης - να ξαναθυμηθούν όλοι το σκοπιανό για την ίδια αιτία, το όνομα, με πρώτους τους Αμερικανούς του λαοπρόβλητου Μπους. Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο περάσαμε από το «Δόξα σοι ο Θεός» - διότι γλιτώσαμε από τον Κέρι, που θα έβαζε σε εφαρμογή την διακηρυγμένη πολιτική του υπέρ μιας Μεγάλης Αλβανίας, αρχίζοντας από το Κοσσυφοπέδιο – στο «Βοήθα Παναγιά» μετά την αιφνιδιαστική ανακοίνωση Μπους ότι αναγνωρίζει τα Σκόπια με την συνταγματική ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Σπεύδω, λοιπόν, από την πρώτη παράγραφο του σημερινού άρθρου να επαναφέρω εκείνη την πρόταση και μάλιστα διπλή: Δημοψήφισμα εντός του Νοεμβρίου όχι μόνο για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, αλλά και για ΟΧΙ στην Τουρκία για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι λόγοι που υποστηρίζουν την διενέργεια του διπλού Δημοψηφίσματος, είναι αυτοί που επικαλέσθηκαν πολλές φορές στην εικοσαετία αυτές οι στήλες αλλά και έναν επιπλέον τώρα. Είναι το γεγονός ότι στην προχθεσινή κάλπη τους οι Αμερικανοί δεν εξέλεξαν μόνο τον Πρόεδρό τους και ανανέωσαν τα αντιπροσωπευτικά όργανά τους. Αλλά και απήντησαν σε 34 Πολιτείες σε συνολικά 163 ζητήματα πολιτειακής νομοθεσίας σε ισάριθμα δημοψηφίσματα, από το αν θα επιτρέπονται οι γάμοι μεταξύ ομοφυλόφιλων, η χρήση μαριχουάνας για ιατρικούς λόγους κ.ο.κ. Με δεδομένο ότι ο Μπους είναι από καιρό ο Νονός για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρώπη και από προχθές ο Νονός των Σκοπίων στο κλεμμένο όνομά τους, αυτός κατ’ εξοχήν πρέπει να πληρωθή με το ίδιο νόμισμα του Λαϊκού Δημοψηφίσματος. Όπως υπεδέχθη την επανεκλογή του με το μελοδραματικό «Η Αμερική μίλησε», ας υποχρεωθή εντός Νοεμβρίου να ακούση ότι και «Η Ελλάς μίλησε» και τον απεκήρυξε!
Αλαφιασμένο από προχθές το αθηναϊκό Κατεστημένο, πολιτικό και δημοσιογραφικό, μιλάει και παραμιλάει για «αμερικανικό ατόπημα» και «σφαλιάρες» και «άφιλους Αμερικανούς», φθάνοντας μάλιστα να παρομοιάζουν τον πρεσβευτή Μίλερ, κατά την μεταμεσονύκτια ανακοίνωση των μαντάτων στον Μολυβιάτη, με τον Ιταλό Γκράτσι κατά την ανακοίνωση του τελεσιγράφου στον Μεταξά – κολιός και κολιός, το υπερήφανο ΟΧΙ του τότε Κυβερνήτου με το περίτεχνο διπλωματικό «μήνυμα» του Έλληνος Υπουργού στο Στέιτ Ντιπαρτμεντ. Και αρχίζουν να πέφτουν στο πολιτικό τραπέζι προτάσεις για σύγκλιση των πολιτικών αρχηγών σε συμβούλιο υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να προαναγγέλλεται «διπλό βέτο της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, όταν τα Σκόπια υποβάλλουν αίτηση εντάξεως σε αυτά προσεχώς». Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Διότι αν αφεθή το θέμα στα χέρια των διπλωματών μας έως τότε, με πιθανότητα στο μεταξύ μαζικών αναγνωρίσεων από χώρες εκτός αυτών των οργανισμών, ευμενέστερη κατάληξη για την Ελλάδα θα είναι τότε η επιβολή της διπλής ονομασίας.
Για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να παραδεχθούμε ότι από την αρχή κιόλας της δημιουργίας του Σκοπιανού ζητήματος (1991) οι Ευρωπαίοι φίλοι μας σε δυο τουλάχιστον περιπτώσεις πλησίασαν τις απόψεις μας, την πρώτη τον Ιανουάριο του 1992, όταν μπροστά στην διαμαρτυρία μας για την γνωμοδότηση της Διοικητικής Επιτροπής Μπαντέντερ, επρότειναν στον Μητσοτάκη την προσθήκη του προσδιορισμού «Σλαβική» στο όνομα Μακεδονία. Εντούτοις, χάθηκε τότε η ευκαιρία ευπρεπούς συμβιβασμού με την ονομασία «Σλαβομακεδονία», διότι ο Σαμαράς ζούσε με τις δάφνες του Δεκεμβρίου 1991 και το βέτο του σε κάθε αναγνώριση. Μετά την απόλυσή του από τον Πρόεδρο Καραμανλή στο συμβούλιο Αρχηγών, αρχίζει από τον Μητσοτάκη η αναζήτηση νέου συμβιβασμού στη βάση της ευρεσιτεχνίας Μολυβιάτη περί διπλής ονομασίας – ένα επίσημο προς χρήσιν στους διεθνείς οργανισμούς, χωρίς την λέξη Μακεδονία, και ένα στο εσωτερικό του κρατιδίου με την λέξη Μακεδονία. Η δεύτερη ευκαιρία ευπρεπούς συμβιβασμού μάς προσφέρθη τον Μάρτιο του επόμενου έτους 1993 με το γνωστό ως Πακέκο Πινέιρο (από το όνομα του Πορτογάλου υπουργού Εξωτερικών, προεδρεύοντος τότε στο Συμβούλιο Υπουργών της Ε.Ο.Κ). Συγκεκριμένα, αυτός, ενεργώντας εξ ονόματος της ΕΟΚ είχε εξασφαλίσει την συγκατάθεση των Σκοπίων στις εξής ρυθμίσεις:
α) Να τροποποιηθούν όλα τα επίδικα άρθρα Σκοπιανού Συντάγματος κατά τις παρατηρήσεις της Ελλάδος, β) Να δηλώση η Βουλή των Σκοπίων ότι δεν υπάρχει Μακεδονική μειονότης στην Ελλάδα, γ) Να υπογράψουν τα δυο κράτη συμφωνία ασφαλείας με την εγγύηση της Κοινότητος, δ) Όλες οι κοινοτικές οικονομικές χορηγήσεις προς τα Σκόπια να διοχετεύονται μέσω Αθηνών, ε)Το νέο κράτος να έχη επιθετικό προσδιορισμό στην ονομασία «Μακεδονία» («Νέα Μακεδονία»).
Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη απέρριψε τότε το Πακέτο και προχώρησε με την διαμεσολάβηση του ΟΗΕ σε διαπραγματεύσεις για «μέτρα οικοδομήσεως εμπιστοσύνης» που διαρκούν μέχρι σήμερα. Ποιος έσπρωξε τον Πρωθυπουργό Μητσοτάκη στην απόρριψη του Πακέτου, που αντικειμενικώς προσέφερε περισσότερα από κάθε μεταγενέστερη μεσολάβηση; Ο ανεύθυνος Πρόεδρος Καραμανλής, ο οποίος ενώπιον τηλεοπτικών φακών αναλύθηκε σε λυγμούς αναφωνώντας: «Δεν υπάρχει παρά μόνον μια Μακεδονία, η Ελληνική» και έμεινε ανυποχώρητος σε κάθε ονομασία με επιθετικό προσδιορισμό. Για να συμπληρώση στο σχετικό άρθρο μου στην «Εστία» (30.3.93) : «Έτσι έρριψε τον Τόπον εις την δίνην των όσων ταπεινωτικών επηκολούθησαν – και θα ακολουθήσουν ακόμη – επαναλαμβάνων τον μοιραίον ρόλον του, οίον τον εζήσαμε και κατά τας διαφόρους φάσεις του Κυπριακού. Διότι και τότε ως υπεύθυνος Πρωθυπουργός άφησε να χαθούν η μια μετά την άλλη αι προσφερθείσαι ευκαιρίαι (το Σύνταγμα Χάρντιγκ, το Σχέδιο Ράντκλιφ κ.ο.κ.), έως ότου προσγειωθεί εις την χείριστην λύσιν των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου πανηγυρίζων ότι ήτο η ευτεχεστέρα ημέρα της ζωής του».
Αν τότε οι πουρκουαδικές ηγεσίες μας άφηναν «το κούφιο νταηλίκι» - κατά την έκφραση του Κωστή Παλαμά στους «Λύκους» - και επέλεγαν την Κοινοτική λύση του Πινέιρο με κάποιον επιθετικό προσδιορισμό όπως Νέα ή Βόρεια ή Σλαβική Μακεδονία, δεν θα φθάναμε προχθές να δεχθούμε την Μαχαιριά της σκέτης Δημοκρατίας της Μακεδονίας από τον μεγαλύτερο μεταπολεμικό Σύμμαχό μας. Εν πάση περιπτώσει, ας προχωρήσει τώρα ο Καραμανλής ο Νεώτερος στην άμεση προκήρυξη του ΔΙΠΛΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ, το οποίο θα εξιλεώση και τον Πρεσβύτερο, αλλά και τις νεώτερες ηγεσίες.
