ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Το πρόσωπο του Αλυτρωτισμού των Σκοπίων
- Δημοσιευμένο στις 25 Απρίλιος 2008
- Προβολές: 934
Και να ο Έλλις (20.04.08) με ημισέλιδη ακτινογραφία συν φωτογραφία, να παρουσιάζει ολόκληρο το πρόσωπο του Αλυτρωτισμού με σάρκα και οστά και ονοματεπώνυμο (Αντιγράφω): «Νικόλαος Γκρούεφσκι. Γεννήθηκε το 1970 στα Σκόπια, ενώ ο πατέρας του στη Φλώρινα αλλά ως «Μακεδόνας του Αιγαίου» έφυγε από την Ελλάδα για να ζήσει, στη Μακεδονία της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Σπουδές, Πανεπιστήμιο του Μοναστηρίου και LONDON SECURITIES INSTITUTE. Το 1998 σε ηλικία 28 ετών αναλαμβάνει υπουργός Εμπορίου, το 1999 Οικονομικών και το 2004 Πρόεδρος του Κόμματος (VMRO) και Πρωθυπουργός. Έχει φήμη αδιάφθορου, ζώντας αντί στην πρωθυπουργική βίλα σε διαμέρισμα 60 τετραγωνικών αλλά και δύσπιστος προς κάθε συνεργάτη, γι’ αυτό ο αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεώς του είναι κουμπάρος και ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών εξάδελφός του. Επένδυσε στο πατριωτικό προφίλ του «ανυποχώρητου υπερασπιστή εθνικών δικαίων» και ειλικρινά νιώθει πως τμήμα της Βόρειας Ελλάδας ανήκει στην ΠΓΔΜ και θα ήθελε να το απελευθερώσει».
Κλείνω το δημοσιογραφικό πορτραίτο και αφήνω την Ιστορία να το συμπληρώσει. Γιος του Φλωρινιώτη «Μακεδόνα του Αιγαίου», ναι μεν έμαθε στο Λονδρέζικο Πανεπιστήμιο πως θα δουλεύει για τους αγγλοσάξονες αλλά από τον πατέρα του διδάχθηκε κατά τους όρους του «κρυφού σχολείου» γιατί οι Σλαβομακεδόνες όπως αυτός, μολονότι έδωσαν 40.000 μαχητές στον Δημοκρατικό Στρατό του Καπετάν Μάρκου – ενώ ο ελληνικός ΕΛΑΣ έδωσε μόνο 30.000 μαχητές, όπως γράφει στα Απομνημονεύματά του ο Αρχικαπετάνιος – κατέληξαν πρόσφυγες στη Σλαβομακεδονία μετά τον Αύγουστο 1949 και την Νίκη των «Μοναρχοφασιστών» των Αθηνών. Ασφαλώς και οι ηττημένοι σλαβομακεδόνες θα έχουν αποδώσει την ήττα στην εσωτερική προδοσία των Τίτο – Δημητρώφ έως και Στάλιν. Αλλά εξ ίσου ασφαλώς θα έχει διατηρήσει ο Γκρούεφσκι ως ιερή παρακαταθήκη από τον σλαβομακεδόνα πατέρα του την απόφαση της Πέμπτης Πλατιάς Ολομέλειας του ΚΚΕ περί αυτονομήσεως όλης της Μακεδονίας με πρωτεύουσα την Θεσσαλονίκη. Γι’ αυτήν την εθνοπροδοτική πράξη τού ΚΚΕ κατεδικάσθησαν από τότε εις θάνατον όλοι οι κουκουέδες ηγέτες μηδέ του Λεων. Κύρκου εξαιρουμένου – του οποίου προχθές σύμπασα η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία μας ετίμησε… την προσφορά εν μέσαις Αθήναις – αλλά και έδωσε τα ρέστα της το 1989 με την Συγκυβέρνηση Μητσοτάκη – Φλωράκη να περάσει στον Νόμο περί άρσεως των συνεπειών του Εμφυλίου Πολέμου ειδική διάταξη περί επιστροφής όλων των Σλαβομακεδόνων του Συμμοριτοπόλεμου. Και ναι μεν αυτή η διάταξη δεν πέρασε αλλά πέρασαν όλες οι άλλες με τις οποίες εκτός από την ηθική αποκατάσταση των Συμμοριτών – σε ίση μοίρα θύτες και θύματα – πήρε κρατική σφραγίδα ο χαρακτήρας του Συμμοριτοπόλεμου ως Εμφυλίου και απενεμήθησαν αναδρομικώς τιμές και συντάξεις στους μητραλοίες.
Τόσο την ιδέα της Συγκυβερνήσεως των επί 50ετία ιδεολογικών εχθρών, όσο και την ψήφιση του Νόμου εχαιρέτισε τότε η μητσοτακική «Καθημερινή» με πρωτοσέλιδο άρθρο του Δ/ντού της, όπου προεξοφλείτο ότι «αυτή την μεγαλοφυή κίνηση της Συγκυβερνήσεως ΝΔ – ΚΚΕ θα την μελετούν οι διεθνείς αναλυτές μέχρι το 2000 μ.Χ.» Πριν κλείσει χρόνος από την προεξόφληση της «Καθημερινής» είχε καταρρεύσει ολόκληρος ο Σοβιετικός Κομμουνισμός με τους Δορυφόρους του, μεταξύ των οποίων και τα Σκόπια, τα οποία χώθηκαν με τα μπούνια στις πρακτικές του Αγγλοσαξονικού Καπιταλισμού αλλά κράτησαν από το σοσιαλιστικό παρελθόν τους ένα μόνο: την Μακεδονία του Αιγαίου. Ειδικώς δε ο Πρωθυπουργός του Γκρούεφσκι την ψύχωση του πατέρα του ότι «τμήμα της Βορ. Ελλάδας ανήκει στην ΠΓΔΜ και θα ήθελε να το απελευθερώσει». Με αυτά τα δεδομένα, τι νόημα μπορούν να έχουν οι οποιεσδήποτε αλλαγές στα συνταγματικά κείμενά τους για την εξάλειψη του Αλυτρωτισμού έναντι της Βορ. Ελλάδος, όταν η κορυφή της πολιτικής ηγεσίας τους είναι Ζωντανό Σύμβολό του.
Και ως ιστορική ειρωνεία έρχεται να συμπέσει ο γιος του Σλαβομακεδόνος Συμμορίτου Πρωθυπουργός με την Κόρη του Μητσοτάκη ως ΥΠΕΞ σε διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση ονομασίας χωρίς αλυτρωτικό προσδιορισμό αλλά μόνον γεωγραφικό. Και τι «μεγαλοφυές» βρήκε τώρα η Κόρη του Μπαμπά της, για να συμπέσει το Γεωγραφικό με το Μη Αλυτρωτικό; Νέα Μακεδονία δηλαδή το «Νόβα Ματσεντόνια» της Τιτοϊκής περιόδου, που εσελάγισε τα οράματα τού πατρός Γκρουέφσκι και των ομοίων του ή των απογόνων του. Η αυτή «Καθημερινή», με υπογραφή Στ. Λυγερού, στο ίδιο φύλλο της αντιτάσσει ότι «για να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα κακοποιεί την Ελληνική γλώσσα. Γιατί το Νέα Μακεδονία αναφέρεται στην όλη Μακεδονία και όχι σε τμήμα της και συνεπώς δεν ακυρώνει το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού την προσπάθεια τού μέρους (Σλαβομακεδόνες) να σφετερισθεί το όλον (Μακεδονία). Ο γεωγραφικός προσδιορισμός είναι αναγκαίος για να ξεκαθαρίζει ακριβώς ότι το γειτονικό κράτος νομιμοποιείται μόνο ως μέρος χωρίς κανενός είδους υποθήκη επί της όλης Μακεδονίας. Σημειολογικά ο προσδιορισμός «νέος – α» υποδηλώνει αναγέννηση, την ύπαρξη δεσμού και όχι αντιδιαστολή». Εφ’ ω και ανοίγοντας οποιαδήποτε Εγκυκλοπαίδεια στο λήμμα Νέα (Υόρκη, Ζηλανδία, Αγγλία, Βρεταννία, Υερσεη, Γουινέα, Ορλεάνη, Λονδίνο κλπ) διαπιστώνεις ότι όσες πόλεις ή κράτη επανεμφανίζονται με το πρόθεμα Νέα, είναι αυτές που ιδρύθηκαν από μετανάστες της παλαιάς, από την οποία τους χώρισε Ωκεανός, χωρίς άλλο δεσμό με την παλαιά, πλην της νοσταλγίας. Ενώ την παλιά Μακεδονία θα χωρίζει από την προτεινόμενη Νέα απλώς ένα βουνό, φυσικός χώρος για κάθε αντάρτη όλων των εποχών.
Οι οποιεσδήποτε διπλωματικές, ακόμη και συνταγματικές δεσμεύσεις του Γκρούεφσκι ότι εγκαταλείπει αλυτρωτικές βλέψεις, αν δεχθούμε την Νέα Μακεδονία, δεν θα έχουν παρά μόνο την αξία του χαρτιού, όπου θα γράφονται. Διότι και ο Σλαβομακεδόνας πατέρας του και οι όμοιοί του (Καπετάν Μάρκος, Ζαχαριάδης, Φλωράκης κλπ) είχαν δώσει τρεις φορές επίσημες υποσχέσεις στο κράτος των Αθηνών (1944, ’45, ’46) ότι δεν θα ξανακάνουν «επανάσταση» αλλά ξανάκαναν και Δεύτερο και Τρίτο Γύρο. Και θα έκαναν και Τέταρτο Γύρο, αν δεν έμπαιναν μπροστά τα τανκς του Παττακού το 1967. Έχοντας τις πλάτες των ανιστόρητων διπλωματών της Ουάσιγκτον ο Γκρούεφσκι και πατώντας στο συμπεφωνημένο Νέα Μακεδονία, θα μπορεί κάποτε να ξεκινήσει νέα απόπειρα «απελευθερώσεως» τμήματος της παλιάς Μακεδονίας, κατά την πατρική του παρακαταθήκη. Και να προκαλέσει εις βάρος της Ελλάδος ό,τι προκαλεί επί σαράντα χρόνια, κάθε τόσο, το μικρό Ισραήλ εις βάρος της αραβικής πανσπερμίας, πατώντας στις πλάτες του εβραϊκού λόμπι της ανιστόρητης Ουάσιγκτον.
Συμπέρασμα: Αρκεί και μόνη η κόντρα των αρθρογράφων της φιλικής του «Καθημερινής» στην διάδοση της ιδέας της Ντόρας περί Νέας Μακεδονίας, για να προβληματίσει τον Καραμανλή, μήπως η ευρεία λαϊκή αποδοχή της «κόκκινης γραμμής» που χάραξε στο Βουκουρέστι (σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό) μπασταρδευθή καθ’ οδόν με τις ιδέες της ΥΠΕΞ του. Οπότε ο Πρωθυπουργός Καραμανλής θα πάθει ό,τι έπαθε ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης από τον δικό του ΥΠΕΞ Σαμαρά τον Δεκέμβριο 1991: Εκείνος, ενώ του προσεφέρθη από τους εταίρους μας η αναγνώριση του Γκλιγκόρωφ με το όνομα Σλαβομακεδονία, το απέρριψε «χωρίς καν να τηλεφωνήσει στον Μητσοτάκη» κατά το παράπονο του τελευταίου. Για να ακολουθήσουν 17 χρόνια σκιαμαχίας από την πλευρά μας με τους Γκρούεφσκι να καλπάζουν προς τα οράματά τους, καβάλα στην αμερικανική φοράδα. Πριν η Ντόρα μεταβληθή στον Σαμαρά του Καραμανλή, ας σπεύσει ο τελευταίος να βάλει «κόκκινη γραμμή» και στους υπουργούς του…
blog comments powered by Disqus
