ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
Η «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΙΡΙΝ»
- Δημοσιευμένο στις 06 Μαϊ 2008
- Προβολές: 2294
Κύριε Διευθυντά,
Απορώ πώς σας ξέφυγε, αφού κατά συνήθεια διαβάζετε τα πάντα! Η Επιστολή η οποία μιλάει, από τα χρόνια του Τίτο για τα σχέδιά του για την «Μακεδονία των Σκοπιανών» αλλά και για την «Μακεδονία του Πιρίν».
Μπράβο στον κ. Αντώνη Καρκαγιάννη για την παρουσίαση και στον αείμνηστο Γρηγόρη Φαράκο για την τότε ιστορική (σήμερα) συμπεριφορά του όσο και του Στρατηγού Σαράφη!
Και με την ευκαιρία: Εσείς που διαβάζετε (εκ δημοσιογραφικής υποχρεώσεως) όλο τον Τύπο ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ τέτοιες Ιστορικές Αλήθειες…
Σας το έγραψα και στο παρελθόν.
Από την ανάγνωση του Τύπου βγαίνουν πολλά γεγονότα τα οποία περνάνε απαρατήρητα! Και μπορώ να σημειώσω τούτο: Στους «ΤΑΪΜΣ» του Λονδίνου, ΔΥΟ επιφανείς συντάκτες έχουν ως βασικό έργο την ανάγνωση ΟΛΩΝ των Εφημερίδων όχι μόνο της Βρετανίας αλλά και από ολόκληρο τον κόσμο. Ευχαριστώ και ζητώ συγγνώμη για τις υποδείξεις.
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ
«Ενα ξεχασμένο έγγραφο
Ο φίλος και συγκρατούμενος στα χρόνια της δικτατορίας, ο Γιάννης Κουτσιμανής, μού έγραψε από τα Τρίκαλα, για να μου υπενθυμίσει ένα ξεχασμένο έγγραφο και ένα παλιό περιστατικό, σχετικά και τα δύο με το Σκοπιανό και τη Μακεδονία. Το έγγραφο το αποκάλυψε ο Γρηγόρης Φαράκος, και για πρώτη φορά το δημοσίευσε στην αθηναϊκή εφημερίδα «Τα Νέα», στις 3 Δεκεμβρίου 1994. Ο Γιάννης Κουτσιμανής μού έστειλε από τα Τρίκαλα ολόκληρη τη σελίδα της εφημερίδας και από εκεί αντιγράφω. (Με έκανε να απορήσω και να θαυμάσω πώς, ηλικιωμένος πλέον και άρρωστος, τα παρακολουθεί όλα, κρατάει αρχείο και θυμάται). Πρώτα το «πολύτιμο από πολλές απόψεις έγγραφο», κατά τον Γρ. Φαράκο. Εχει ημερομηνία 22 Νοεμβρίου του 1944 και υπογράφεται από τον στρατηγό Στέφανο Σαράφη, γενικού διοικητού του νομίμου, τότε ακόμη ΕΛΑΣ, και απευθύνεται στον υπουργό Στρατιωτικής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητος. Ιδού τι έγραφε ο στρατηγός, σε άψογο υπηρεσιακό ύφος.
«Λαμβάνω την τιμήν ν’ αναφέρω ότι εις την περιοχή Μοναστηρίου υπάρχουν Σλαβομακεδόνες αντάρτες, οίτινες υποστηρίζουν την ιδέαν της αυτονόμου Μακεδονίας, εις την οποίαν περιλαμβάνουν και τους νομούς Φλωρίνης, Εδέσσης και Κιλκίς. Εις τας ανταρτικάς ταύτας δυνάμεις υπάρχουν και σλαβόφωνοι, καταφυγόντες εκεί εξ Ελλάδος και οίτινες επιχειρούν την είσοδό των εις τα ελληνικά εδάφη προς προπαγάνδαν και στρατολογίαν. Το Γενικόν Στρατηγείον του ΕΛΑΣ έλαβε τα απαιτούμενα μέτρα, διατάξαν την συγκέντρωσιν δυνάμεων προς την κατεύθυνσιν τούτην ούτως ώστε να παρεμποδίζεται η είσοδος τούτων. Ουχ ήττον νομίζω ότι κατά την εξέτασιν του στρατιωτικού προβλήματος δέον να ληφθεί υπ’ όψιν η δημιουργηθείσα κατάστασις διά την ασφάλειαν των συνόρων, ασχέτως προς τας διπλωματικάς ενεργείας».
Αυτά γράφει το έγγραφο και είναι πολύ καθαρά. Σημειώνει ο Γρηγόρης Φαράκος ότι ο τότε υπουργός Στρατιωτικών (ήταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητος, ο Γεώργιος Παπανδρέου), δεν έδωσε καμία σημασία στο έγγραφο και το έδωσε «προς φύλαξη». Είχε άλλωστε με άλλα να ασχοληθεί. Το ζήτημα είχε τεθεί από τότε. Το έθεσε ο παντοδύναμος Τίτο (η απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας τον βρήκε με ένα εκατομμύριο στρατό καλά εξοπλισμένο) και το έθεσε σχεδόν επισήμως και καθαρά. Την ίδια εποχή ο στρατηγός του Τίτο, ο Γιοβάνοβιτς Τέμπο, ο οποίος κατά την κατοχή έδρασε στην περιοχή της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας, μίλησε στη Σκουπτσίνα (Βουλή) του Βελιγραδίου και μετέφερε τον χαιρετισμό των «υποδούλων αδελφών του Αιγαίου που περιμένουν την απελευθέρωση από τον στρατό του Τίτο».
Ο Γρηγόρης Φαράκος σημειώνει ακόμη ότι από εκείνες τις μέρες υπάρχει γράμμα του ηγετικού στελέχους του βουλγαρικού κομμουνιστικού κόμματος, του Τράιτσο Κοστόφ (νομίζω ότι αργότερα, στις σταλινικές εκκαθαρίσεις του 1950-51, εκτελέστηκε) με το οποίο ζητάει σοβιετική βοήθεια για την αποτροπή των γιουγκοσλαβικών σχεδίων, τα οποία συμπεριελάμβαναν και τη βουλγαρική «Μακεδονία του Πιρίν».
Οφείλουμε τώρα να ομολογήσουμε όλοι (δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί), ότι τα μετέπειτα χρόνια και μέχρι πρόσφατα, ο μόνος που θυμόταν αυτά τα γεγονότα και επισήμαινε τους κινδύνους ήταν ο Νικόλαος Μάρτης, παλαιός υπουργός του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Και να σημειώσω, τέλος, ότι οι κατοπινοί τυχοδιωκτισμοί του Νίκου Ζαχαριάδη δεν αμαυρώνουν τη στάση του έντιμου στρατηγού Σαράφη, γενικού διοικητού του ΕΛΑΣ το φθινόπωρο του 1944.».
